Rozoene/Duhrono 40 Sohde (40 getuigen van Sebastiaan)

[Cilicia]

"Morgen is het de Duhrono van de 40 Sohde, vandaag worden dan ook de Rozoene gemaakt/uitgedeeld...

Je maakt brood (bolletjes) en dan stop je er geld in. Dan deel je het uit thuis. Degen die de munt krijgt is verantwoordelijk voor het huis en krijgt geluk of juist niet..

In het jaar 313, ondertekende de keizer Constantijn de Groot een wet verordenend vrijheid van godsdienstig geloof. Zijn mede-heerser, keizer Licinius detacheerde deze wet; in de provincies onderworpen aan hem, ging de vervolging van de Christenen zoals voordien verder.

Rond het jaar 320, werd een eenheid Romeinse troepen geplaatst in de stad van Sebastia, in Armenië. Binnen die troepen waren er veertig Christelijke militairen die geboren waren in Cappadocia (Turkije). De bevelhebber in leiding dwong hen om een offer aan de idolen te brengen, dat zij weigerden om te doen.

De militairen werden gearresteerd en gebonden en werden geleid tot het meer, dichtbij de stad van Sebastia. Het was winter en de nacht kwam naderbij. De gestripte militairen werden gedwongen in het ijs behandelde meer. Een vreselijke vorst belemmerde de ledematen van de heiligen en deze begonnen te bevriezen. Deze kwelling was uiterst moeilijk voor hen, vooral aangezien een warm damp-bad op de kust van het meer voor hun verleiding werd geplaatst. Degene die zijn leven wilde redden moest de bewaker meedelen dat hij Christus verwierp; hij zou dan het warme bad in kunnen gaan en worden verwarmd. De hele nacht brachten de militairen dapper de hevige vorst door, elkaar inspireren en het zingen van heilige hymns aan God.

Één van de militairen kon het lijden niet meer verdragen. Hij kwam uit het meer en haastigde zich in het badhuis. Maar zodra de warme lucht zijn lichaam raakte viel hij dood neer. Spoedig nadat dit gebeurde, zag de bewaker van Aglaius dat een onmogelijk licht boven de resterende martelaren glanste. Hij werd zo wakker geschud door dit wonder dat hij aansloot bij de 39 martelaren. De Christelijke militairen waren niet alleen bevroren, maar schenen ook ontdooid te zijn. Gebruikend houten hamers, braken ze hun schenen en wierpen deze in de brand, daarna werden de verkoolde beenderen van de martelaren geworpen in de rivier.

Drie dagen later kwam Peter aan, de bisschop van Sebastian, en verhaalden hun akten. De bisschop Peter verzamelde de beenderen van de martelaren en begroef hen met eer. De namen van de martelaren werden bewaard: Cyrion, Candidus, Domnus, Hesychius, Heraclius, Smaragdus, Eunoicus, Valens. Vivianus, Claudius, Priscus, Theodulus, Euthychius, John, Xanpheas, Helianus, Sisinius, Angius, Aetius, Flavius, Acacius, Ecdetius, Lysimachus, Alexander, Ilias, Gorgonius, Theophilus, Domitian, Gaius, Leontius, Aphanasius, Cyril, Sacherdon, Nicholas, Valerius, Philoctimon, Severian, Chudion, Meliton en Aglaius.