http://dutch.faithfreedom.org/2010/01/2 ... -de-islam/Was de ketterse monnik Pelagius een inspirator van de islam?
Over de oorsprong van de islam en zelfs over het leven van haar profeet Mohammed is weinig meer bekend dan wat islamitische bronnen daarover onthullen. De oudst bekende tekst over het leven van Mohammed is geschreven door Ibn Ishaq en wordt gedateerd op het jaar 750, ruim honderd jaar na de vermoedelijke sterfjaar (632) van Mohammed.
Of Mohammed echt heeft bestaan of dat zijn biografie later is samengesteld uit mythische verhalen valt niet te achterhalen. Buiten de islamitische geschiedschrijving hebben historici geen bewijs gevonden. Er zijn geen niet-islamitische bronnen die het bestaan van Mohammed bevestigen.
Ook over het ontstaan van de koran bestaat eveneens geen zekerheid buiten de islamitische geschiedschrijving. Taaldeskundigen, Christoph Luxemburg is een van de bekendste onder hen, wijzen op de Syrisch-Aramese oorsprong van de Koranteksten en dragen veel bewijzen aan die aannemelijk maken dat de onbegrijpelijke Koranteksten (ongeveer twintig procent van alle Koranteksten) begrijpelijk worden als ze worden herleid naar hun Syrisch-Aramese oorsprong.
Een heel ander licht valt op de koran als de theologische stellingen uit dit geschrift worden vergeleken met de opvattingen van de ketterse monnik Pelagius en diens fanatieke volgeling de jurist Caelestius.
In de tijd dat de christelijke leer nog in ontwikkeling was en nog niet in dogma’s was gevat, bestonden er veel verschillende visies op een aantal onderwerpen als de Drievuldigheid, de genade en tal van andere onderwerpen. De Britse Monnik Pelagius, waarvan bekend is dat hij in het jaar 405 in Rome arriveerde, was een kenner van de bijbelse teksten en had een juridische achtergrond.
Pelagius was de opvatting toegedaan dat er geen sprake kon zijn van erfzonde, dat er geen noodzaak was voor de doop en dat de mens niet was aangewezen op genade om in de hemel opgenomen te kunnen worden, maar dat hij dat kon verdienen door goede werken. Jezus als bemiddelaar en verlosser was daarom overbodig. In zijn leer speelt de Drievuldigheidsleer daarom een ondergeschikte rol. In de opvatting van Pelagius diende een gemeenschap te worden geregeerd door de geboden en verboden die ontleend zijn aan de bijbel. Deze konden worden omgezet in juridische concepten. Er was geen behoefte aan afzonderlijke overheidswetgeving. Beide mannen stonden bekend om hun ascetische levenswijze. De door hen beoogde hervormingen en hun levenswijze trokken veel volgelingen.
De opvattingen van Pelagius en Caelestius werden op verschillende concilies bestreden. Augustinus was hun belangrijkste tegenstander. Beide werden als ketter gebrandmerkt op het Concilie van Carthago (411), Caelestius werd de laatste keer veroordeeld op het Concilie van Efeze (431).
Pelagius en Caelestius vertrokken in 411 naar Noord-Afrika en verbleven daarna langere tijd in Jeruzalem. Van Pelagius wordt aangenomen dat hij zijn laatste jaren in het toen nog christelijke Syrië sleet.
De samenvatting van de leer van Pelagius, die later bekend werd als de ketterse stroming van het ‘Pelagianisme laat een sterke overeenkomst zien met de theologische leer van de islam’ die verder sterk gecentreerd is rond de ‘tien geboden’ van Mozes.
Voor het begrijpen van de theologie van de islam en met name ook van het theologisch verzet tegen het Christelijke religie en Joodse religie, kan de leer van Pelagius aanwijzingen inhouden voor het feit dat de islam een schismatische oorsprong heeft.
Het werk van Luxemburg maakt aannemelijk dat de Koran is gebaseerd op Syrisch-Arameense teksten. De speculaties over de monnik die Mohammed van teksten voorzag, zouden er op kunnen wijzen dat deze een volgeling van Pelagius/Celaestius kan zijn geweest.
Peter Louter